شده برای خودت زندگی نکنی؟
شده توی زندگیت سهمی برای قلبت،
روانت،
وجودت،
و برای ساختن لحظه هایی که ارمغانش برای تو آرامشه، نداشته باشی؟
شده کارایی که دلیلش رو نمیدونی رو بهت تحمیل کنه؟
شده سهمت از صحبت کردن باهاش، سکوت باشه؟
شده فقط بخوای توی خواب نگاهش کنی چون وقت همین کارو هم نمیتونه برات بذاره؟
شده طوفانی که توی سرش به پا شده رو حس کنی ولی فقط لبخند بزنی که بیشتر از این توش غرق نشه؟
شده داشته باشیش ولی برای تو نباشه؟
شده مثل بقیه زندگی نکنی؟